Skip to content

ΤΑΔΕ ΕΦΗ «Λ.Ν.»

Σχόλιο στις 20 Οκτωβρίου 2011

ΣΧΟΛΙΟ

 

Η μικρή Μαρία πηγαίνει στον παιδικό σταθμό της γειτονιάς της.

Είναι πολύ ευτυχισμένη.

Στα διαλείμματα παίζει με τις φίλες της και όλες μαζί, μόλις χτυπήσει το κουδούνι «για μέσα», μπαίνουν στην αίθουσα, επίσης χαρούμενες κι ευτυχισμένες. Μέσα στην τάξη η δασκάλα τους θα τους πει το γνωστό παραμύθι με τον πινόκιο και ύστερα θα τους ζητήσει να πουν κι αυτές ένα ψέμα σαν τον πινόκιο, να δούμε ποια κοπελίτσα θα πει το μεγαλύτερο ψέμα!

Τους αρέσει ιδιαίτερα αυτό το παιχνίδι, γιατί από πολύ πιο μικρά που ήταν,  το πρώτο πράγμα που τους είχαν μάθει ήταν, ότι το ψέμα είναι μεγάλη αμαρτία (!) και δεν πρέπει ποτέ να λένε ψέματα! Και να τώρα που έχουν την ευκαιρία να πουν όσα ψέματα μπορούν!  Και να χαχανητά και να γέλια και τότε γίνεται μέσα στην τάξη σωστό πανηγύρι! Και το πανηγύρι διακόπτεται με το ήχο του κουδουνιού, για να συνεχιστεί και πάλι το πανηγύρι του διαλείμματος με κυνηγητό, τρεξίματα και με χαρούμενες λαχανιασμένες διαπεραστικές φωνούλες που φτάνουν πέρα απ το προαύλιο του σταθμού, ως τα παρακείμενα σπίτια της γειτονιάς. Και ξανά το κουδούνι, «για μάθημα», δηλαδή να μάθουν κάποιο καινούριο τραγουδάκι ή να ζωγραφίσουν ένα δέντρο ή ένα σπιτάκι, μερικά συννεφάκια κι ύστερα να τα μπογιατίσουν. Της μικρής Μαρίας πολύ της αρέσουν τα συννεφάκια. Γεμίζει μια ολόκληρη σελίδα κι ύστερα τα μπογιατίζει μ΄ ένα απαλό σιέλ χρώμα και είναι τόσο όμορφα, τόσο απαλά, που η δασκάλα της κάθε φορά «της βάζει μπράβο» ! Τι όμορφα που περνάει στο σταθμό η μικρή Μαρία, αλλά και τα υπόλοιπα παιδάκια.

Στο σπίτι όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι. Τα όμορφα παραμυθάκια του σταθμού μεταμορφώνονται στο σπίτι σε πικρές αλήθειες. Τα χαρούμενα τραγουδάκια σε πικρά παρατράγουδα. Τα θαλασσί συννεφάκια, σε μεγάλα σύννεφα, μαύρα κατάμαυρα σαν καλιακούδα, προμηνύοντας τη μπόρα που μπορεί να έρχεται. Οι πικρές αλήθειες είναι ότι ο πατέρας έχει περάσει στην ανεργία εδώ και ένα χρόνο. Τα πικρά παρατράγουδα είναι που σταμάτησαν την μανούλα της Μαρίας από την εποχική της απασχόληση και έκτοτε δεν την ξαναπήραν. Τα κατάμαυρα σύννεφα και η μπόρα που μπορεί να έρχεται είναι ότι στο σπίτι και οι όποιες οικονομίες μπορεί να υπήρχαν έχουν σωθεί και από πουθενά απαντοχή δε φαίνεται και ξυπνάν οι μνήμες πείνας, οι μνήμες κατοχής του 1940-41.  Κι όλα αυτά, οι πικρές αλήθειες, τα πικρά παρατράγουδα, τα κατάμαυρα σύννεφα είναι αυτά, που με μια λέξη  λέγονται : εθνική κρίση !

Μα η μικρή μας Μαρία, όπως και όλα τα παιδάκια της ηλικίας της, δεν έχουν καταλάβει ακόμη τι σημαίνει κρίση, γιατί ο καλός της πατέρας κι η καλή της μανούλα γιατί οι καλοί πατερούληδες κι οι καλές μανούλες όλων των μικρών παιδιών, σαν τη Μαρία, κρύβουν τη στεναχώρια τους, κρύβουν την οργή τους, στερούνται ακόμη και το ψωμί τους, «φάε εσύ Μαράκι μας, είναι δικό σου το ψωμάκι, εμείς φάγαμε», της λένε ψέματα, τους λένε ψέματα και κάνουν ότι μπορούν να μη καταλάβουν τα παιδιά τους τι σημαίνει κρίση και πληγωθεί ανεπανόρθωτα η παιδική τους ψυχούλα. Μακάρι η μπόρα που μπορεί να έρχεται, η εθνική κρίση, να μη φτάσει ως αυτό το σημείο, να πικράνει, να πονέσει, να εξαθλιώσει τη μικρή Μαρία και τις φίλες της, ώστε να πουν «το ψωμί ψωμάκι» και να τις αφήσει να παίζουν και να χαίρονται ανέμελες στον παιδικό τους σταθμό, όσο ακόμη είναι παιδιά και δεν καταλαβαίνουν.

Μακάρι!

Σχόλιο στις 5 Ιουλίου του 2010

HOMO HOMINESS LUPUS

-Δε μου λες Μπαρμπα Κώστα αυτό το παρατημένο σπίτι τίνος ήταν ; Έμεναν άνθρωποι εδώ;

–        Αυτό το σπίτι ήταν του Μπάρμπα Λάμπρου, παιδί μου και βέβαια έμεναν άνθρωποι εδώ! Εδώ έμενε μια βολά , ο γερο Γιώρης, ο παππούς του μπάρμπα Λάμπρου, αυτός τόχε χτίσει, όπως έμαθα και γω κατόπι. Κοντά έμενε το παιδί του, ο Παύλο Γιώρης, πατέρας του μπάρμπα Λάμπρου. Τέσσερις γενιές έζησαν σ΄ αυτό το σπίτι, παιδί  μου, όχι ένας και δυο! Τσοπαναραίοι από πάππου προς πάππου, που λεν, με πολύ βιος και κατάντια. Στον πάτο όμως, τα παιδιά του μπάρμπα Λάμπρου «ξεβγήκαν»., όπως «ξεβγήκαν» και όλα τα χωριατόπαιδα και ερήμωσε ο τόπος μας. Πήγαν τσιαδώ, πήγαν τσιακεί, μορφώθηκαν, έπιακαν δουλειές μακριά, με γράμματα και τέχνες, έκαναν εκεί δική τους κατάντια, και έτσι έμεινε σήμερα αυτό το σπίτι παρατημένο κι έρμο, έτοιμο να το πνίξουν τα βάτα, οι κουρμπινιές, τ΄ αγριόχορτα, οι ασφάκιες κι οι σκάρπες κι ώσπου κάποια μέρα θα σωριαστεί!

–        Ξέρεις τι μου κάνει εντύπωση, μπάρμπα Κώστα;

–        Τι παιδί μου

–        Πώς έμεναν εδώ στην ερημιά αυτοί οι άνθρωποι; Δε φοβούνταν;

–        Τι να φοβηθούν παιδί μου! Τότε το μόνο που τους φόβιζε, δεν ήταν η ερημιά αλλά μη πέφταν τίποτε λύκοι στα κοπάδια τους, κανένα φίδι στο δρόμο τους, καμιά αλεπού στις κότες τους και τίποτε άλλο!

–        Δε φοβόταν την ερημιά ;

Με κοίταξε πικρόχολα, κούνησε σκεφτικά το φορτωμένο με κάτασπρα μαλλιά κεφάλι του και σαν από καιρό νάθελε να βγάλει από μέσα του κάποιες σκέψεις μου απάντησε.

–        Τότε, παιδί μου,  η ερημιά ήταν ευχή και δώρο για τον κάθε νοικοκύρη τσοπάνο, που ήθελε νάχει κοντά του ελεύθερο τόπο για τα ζωντανά του. Σήμερα ποιος τολμάει να ζήσει στην ερημιά παιδί μου και ξέρεις γιατί;

–        Γιατί μπάρμπα Κώστα;

–        Γιατί παιδί μου, σήμερα φτάσαμε στο σημείο να φοβάται ο άνθρωπος τον άνθρωπο ! Γίναμε κανίβαλοι! Και να σου πω, χειρότερο ζώο από τον άνθρωπο δεν υπάρχει στον πλανήτη! Και όπως και να φυλαχτείς, ο άνθρωπος που θέλει να σου κάνει κακό, ακόμα και απ την τρύπα της βελόνας θα περάσει για να  σε βρει και να σε βλάψει, παιδί μου. Να σκεφτείς ότι όλα τα ζώα στον πλανήτη τον άνθρωπο φοβούνται περισσότερο! Όχι το λιοντάρι, το βασιλιά των ζώων! Γιατί έχουν το ένστιχτο της αυτοσυντήρησης, που τα προστατεύει απ τις κακοτοπιές και η μεγαλύτερη κακοτοπιά γι αυτά είναι ο άνθρωπος, που δεν ξέρουν από πού να φυλαχτούν! Την παροιμία που λέει, κόρακας κοράκου μάτι δε βγάζει, την ξέρεις;

–        Την ξέρω, μπάρμπα Κώστα, του απαντώ και γέλασα, γιατί, που χώραγε τώρα αυτή η παροιμία στην κουβέντα μας;

–         Μη γελάς παιδί μου, γιατί δεν είναι για γέλια αλλά για κλάματα. Σκέψου, ακόμα και τα ανόητα κοράκια δεν τρώγονται μεταξύ τους, δεν βγάζει το ένα το μάτι του άλλου ! Ενώ εμείς οι άνθρωποι όχι μόνο το μάτι του άλλου βγάζουμε, αλλά του πετάμε όξω ακόμη και τα ίδια του τα άντερα, ακόμη και για ασήμαντη αφορμή! Αλλά την ιστορία ευτυχώς τη γράφουν οι άνθρωποι, και μπορούν και γράφουν εξυπνάδες για τα κοράκια, τις αλεπούδες και τα άλλα ζώα. Άντε παιδί μου, να σε αφήσω τώρα, γιατί εδώ παρακάτω έχω κανα δυο μανάρια και καμιά φορά σκαπετάν και δεν τα βρίσκω και μη μου μπουν  σε κανένα ξένο χωράφι και με βάλλουν σε μπελάδες.

Χαιρέτησα σκεφτικός τον μπάρμπα Κώστα, που τόσο όμορφα τα έλεγε, βγαλμένα από τη σωρευμένη σοφία των τόσων χρόνων της ζωής του αλλά και τον δικαίωσα όταν θυμήθηκα με την ευκαιρία, εκείνο το λατινικό γνωμικό : Homo hominess lupus ! (ο άνθρωπος για τον άνθρωπο λύκος!)

Σχόλιο στις 30 Μαρτίου του 2010

ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ

Έβαλε το σκαμνάκι  της, πάτησε πάνω του,

όπως κάνει κάθε μεγάλο Σάββατο και κατέβασε απ το εικονοστάσι της κρεβατοκάμαράς της την εικόνα Του Σταυρωμένου και το μικρό καντηλάκι.

Τ΄ ακούμπησε στο τραπέζι και μ΄ ένα καθαρό πανάκι ξεσκόνισε πρώτα την εικόνα και στη συνέχεια αφού άλλαξε το χιλιοκαμένο λαδάκι του καντηλιού,

έβαλε και καινούριο φυτίλι, όπως κάνει κάθε Μεγάλο Σάββατο.

Σήμερα το βράδυ, Μεγάλο Σάββατο, θα πάει στην «Ανάσταση» και θα πάρει καινούργιο «άγιο» φως, που θα κρατήσει το καντήλι της αναμμένο ως το ερχόμενο Πάσχα. Νύχτωσε. Ακούγεται η καμπάνα του χωριού, που καλεί τους πιστούς στη μεγαλύτερη γιορτή της χριστιανοσύνης.

Σιάστηκε, αφού έβαλε τη μοναδική της  φορεσιά, ένα λευκό κεράκι στο λιοκαμμένο χέρι της, ένα δυο «λιανά» στον κόρφο της,

μήπως έχει και περισσότερα, για το παγκάρι της εκκλησιάς και ξεκίνησε,

όπως κάνει κάθε Μεγάλο Σάββατο!!    Φτάνει.

Ρίχνει τα «λιανά» στο παγκάρι και παίρνει τη θέση της στο γυναικονίτη.

Στέκεται ορθή κρατώντας το κεράκι στα αδύναμα χέρια της.

Ακούει με ευλάβεια την αναστάσιμη ακολουθία και περιμένει, όπως όλοι, ν΄ ακούσει απ τα χείλη του ιερέα το «Δεύτε λάβετε φως», που θα ολοκληρωθεί με την κορύφωση «του δράματος», που είναι το μήνυμα της Ανάστασης.

Τότε θ΄ανάψει το λευκό της κεράκι, θα περιμένει το «Χριστός Ανέστη», θα ευχηθεί, θα της ευχηθούν και με τις παλάμες του χεριού της να κάνει απάγγιο στο κεράκι της, μη της σβήσει η ανέσπερη φλόγα, επιστρέφει μες το μισοσκόταδο στο κονάκι της.

Μη της σβήσει το «άγιο» φως! Και το γνωρίζει πολύ καλά, πως αυτό το απλό φως που καίει , είναι το φως της ίδιας της ψυχής , είναι το είδωλο, ο καθρέφτης του φωτός της ψυχής της.

Το φως της ψυχής της είναι αυτό που μετουσιώνει την αδύναμη φλογίτσα του κεριού σε «άγιο» φως. Και αυτό δε γίνεται απ τη μια στιγμή στην  άλλη. Είναι μια συνεχής διαδικασία δοκιμασιών μέσα στην καθημερινή πραγματικότητα.

Γι αυτό και πιστεύει πως  θρησκεία είναι το βαθύτερο Είναι του ανθρώπου, το βαθύτερο Είναι της. Ενός βαθύτερου Είναι απαλλαγμένου από ειδωλολατρικές αγκυλώσεις και ξεπερασμένες θεωρίες περί ουράνιων παραδείσων για τους μεν και πυρός του εξώτερου για τους δε. Ενός βαθύτερο Είναι που επιβάλλεται να αποδεικνύεται καθημερινά, με πράξεις και με έργα, το πραγματικό πνεύμα του δημιουργού του, ως του περιούσιου και μοναδικού ελλόγου πλάσματος του πλανήτη. Ενός βαθύτερου Είναι, που στόχο έχει να κατατείνει στην εξομοίωση της «κατ΄ εικόνας» του δημιουργού του. Ενός βαθύτερου Είναι, που απορρίπτει απερίφραστα το σκοταδισμό και την τυφλή πίστη και επιζητεί το «φως το αληθινόν»

Γι αυτό λοιπόν πιστεύει,  πως η αδύναμη φλογίτσα του καντηλιού και  η περίτεχνα φιλοτεχνημένη εικόνα Του Σταυρωμένου περνάνε πρώτα μέσα απ το εικονοστάσι της ψυχής της, για να καταλήξουν καθαγιασμένα και σύμβολα μιας αληθινής πίστης στο εικονοστάσι της κρεβατοκάμαράς της.

Στο τραπέζι την περιμένει το καντηλάκι της. Το ανάβει και μετά πατώντας και πάλι στο σκαμνάκι της για να φτάσει το εικονοστάσι, το απιθώνει ευλαβικά μαζί με την άγια εικόνα, για να τα ξανακατεβάσει και πάλι του χρόνου, το Μεγάλο Σάββατο. Στέκεται για λίγο ορθή, ατενίζει τη φλογίτσα, που σπινθηρίζει τώρα ζωηρή με το καινούργιο φυτιλάκι και το καθαρό λαδάκι, κάνει το σήμα του σταυρού της και ψιθυρίζει μόνη μες την ερημιά της κρεβατοκάμαράς της :

Αληθώς Ανέστη !

Το σχόλιο του Λάζαρου

No comments yet

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: